ลูกกำพร้าไม่มีความสัมพันธ์กับพ่อแม่ แต่ทุกคนต่องการความรัก พ่อแม่คือรูปแบบอุดมคติของความรักนี้ เราจึงพูดได้ว่า คนที่ไม่ได้รับความรักจากพ่อแม่ แม้เขาจะต้องการ และไม่สามารถรักพ่อแม่ของเขาได้ แม้ว่าเขาอยากจะทำ คือคนที่น่าสมเพชมาก
คนพวกนี้แย่กว่าพวกลูกกำพร้าเสียอีก อาจจะแย่กว่าร้อยเท่าหรือพันเท่าก็ได้ แต่หากเขาได้มีพ่อแม่ สามารถแสดงความกตัญญูต่อพ่อแม่ เขาก็จะขยับไปเป็นลูกกำพร้าได้ เขาสามารถพูดได้ว่า "เจ้ามีพ่อ มีแม่ไหม ไม่มีใช่ไหม หน้าต่อหล่อแล้วทำอะไรได้ เจ้ามันลูกไม่มีพ่อแม่" และ "เราแม้จะเกิดมาหน้าเกลียดและพิการ แต่เจ้าไม่มีพ่อแม่นี่นา ถูกไหม" (39-231, 1971.1.15)
อ่านแล้วงงครับ
